O sobie:
Ponieważ lubię poezję postanowiłem dać tutaj Wam do przeczytania kilka wierszy jednego z moich ulubionych
poetów - Rafała Wojaczka.
PTAK, O KTÓRYM TROCHĘ WIEM
Patrzy na mnie moja twarz odbita w chmurze
mgły, co wyszła mi z ciała przez szpary w powiekach.
A to jest mgła krwi i już za horyzont ścieka.
A mój wydech co także jest krwią, tylko suchą,
jest wiatrem pionowym co jeszcze zakotwiczony
w róży płuc jest łodygą krążącego ptaka.
Lecz że ziemia się właśnie odwrotnie obraca
obracają się we mnie płuca aż przez usta
wyszarpną się spomiędzy żeber niby chustka.
Więc póki jeszcze jest niebo, moja twarz rozległa,
póki nad horyzontem krew świeci jak jutrzenka,
póty ptak zna miarę swego wywyższenia.
Lecz już, choć o tym nie wie, powoli przecieka
spod tamtego pod ciasne niebo, już pod moją
powieką się rozpływa w ciężki jak całun obłok.
WIERSZYK MIRONOWI BIAŁOSZEWSKIEMU
Wsłuchać się do ogłuchnięcia
W patrzeć się do oślepnięcia
W dyszeć się do beztchu w piersiach
W myśleć do unicestwienia
Ach, wykrwawić się - do Słońca!
Kochać aż do obrzydzenia.
PIOSENKA O POECIE II
Poeta. pisze o ojczyźnie
(mała wódka)
Poeta pisze o kobiecie
(mała wódka)
Poeta pisze
(czysta wódka)
sztukę robi
Poeta pisze całe rano
(ile wódki)
Poeta pisze popołudniu
(dużo wódki)
Poeta pisze wieczór noc
(hektar wódki jak mówi
B. Antochewicz kapitan MO)
Poeta pije
(szkoda słów)
MOJA PIOSENKA
Moje słowo, Twego słowa pogłos
Jakże wątły, przecież sprzymierzony
Z wiernym rymem, rytmem wspomożony,
Bywa czasem nie tylko ulotką.
Moja nędza, Twojej nędzy siostra
Młodsza, jeszcze jej sukienki nosi,
Lecz doprasza się - pilnie podnosi-
Ręki, która by do szczętu zwlokła.
Moja wina, Twojej winy krewna
biedna, jednak gdy okruch splendoru
Połknie, wtedy, biorąc się na sposób,
Sama sobie na krzyż składa drewna.
Moja wiara, twojej wiary córka
- nie wiem: mądra czy głupia; imienia
Nie przyzywa, milcząc się uśmiecha,
Jakby tylko łaskotała włócznia...
Ogólnie polecam wszystkie jego wiersze:)
I kilka piosenek:
[ link ]
[ link ]
[ link ]
[ link ]
[ link ]
[ link ]
